Zarzuty materialne

- art. 65 k.c. poprzez niewłaściwą wykładnię oświadczenie woli Powoda polegającą na przyjęciu, że podpisując protokół oraz zawierając umowę powód w sposób konkludentny zaakceptował istniejący po stronie Pozwanych zamiar sprzedaży zakupionego mieszkania, a pozwani sprzedaży wykupionego mieszkania, a pozwani mieli prawo domniemywać, że powód nie będzie żądał zwrotu bonifikaty z uwagi na ich wyjątkową sytuację osobistą.

- art. 60 k.c. w zw. z art. 38 k.c. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że ustne zapewnienie bliżej nieokreślonemu urzędnikowi stanowiło oświadczenie woli o zrzeczeniu się prawa żądania zwrotu bonifikaty przez Powoda mimo braku ustalenia czy osoby były uprawnione do składania takiego oświadczenia w imieniu Powoda

- art. 5 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strona naruszająca swoim działaniem zasady współżycia społecznego sama korzysta z ochrony przewidzianej w tym przepisie oraz na przyjęciu, ża zachowanie powoda jest sprzeczne z zasadą współżycia społecznego

- naruszenie art. 410 par.2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo, że powołane przez Powoda okoliczności faktyczne nie dawały podstaw do zastosowania przepisów kodeksu cywilnego dotyczącego bezpodstawnego wzbogacenia

- naruszenie art. 415 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że Powód domagając się odszkodowania oparł swoje roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z czynu niedozwolonego.

- naruszenie art. 471 k.c. poprzez jego niezastosowanie polegające na nie przyjęciu, że odpowiedzialność Pozwanej za szkodę wynika z niewykonania zobowiązania wynikającego z umowy najmu.

- naruszenie prawa materialnego to jest art. 390 par. 3 zd. 1 k.c. poprzez nieuwzględnienie podnoszonego przez Pozwanych zazrzutu przedawnienia.

- naruszenie art. 390 par. 1 poprzez jego niezastosowanie.

Zarzuty procesowe

- art. 233 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonanie jego oceny z pominięciem umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży i oddania części punktu w użytkowanie wieczyste z 15 lipca 2004 oraz protokołu uzgadniania warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego w drodze bezprzetargowej na rzecz najemcy z 7 lipca 2003 r., z których wynikało, że pozwani przed zawarciem umowy sprzedaży lokalu byli poinformowani i zdawali sobie sprawę, że w razie sprzedaży lokalu przed upływem 5 lat od dnia jego nabycia powód uprawniony będzie do żądania od nich zwrotu udzielonej bonifikaty oraz to, że powód nie zrzekł się prawa do ewentualnego żądania zwrotu bonifikaty.

- błędną ocenę dowodów z zeznań pozwanych i świadka Jeż poprzez bezkrytyczne danie im wiary, do stanu zdrowia pozwanej, złożenie przez Powoda oświadczenia o odstąpieniu od prawa żądania zwrotu bonifikaty w stytuacji gdy twierdzenia te pochodzą od osób zainteresowanych wynikiem rozstrzygnięcia i stoją w sprzeciwie z innymi przeprowadzonymi przez Sąd dowodami.

- błędną sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania, ocenę dowodu z dokumentacji medycznej pozwanej poprzez przyjęcie, że Pozwana od wypadku w 2001 przez cały czas utrzymują się jej problemy z kręgosłupem będące skutkiem wypadku w 2001.

- art. 278 par. 1 k.p.c. poprzez zastąpienie ustaleń faktycznych dotyczących stanu zdrowia pozwanej dla poczynienia, których było posiadanie wiadomości specjalnych ustaleniami Sądu.

- naruszenie art. 321 par. 1 k.p.c. poprzez zasądzenie na rzecz Powoda kwoty......... na innej podstawie faktycznej, niż przezeń wskazywana

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych

Wyrok z dnia 18 marca 2005 r., II CK 556/04 

Oparcie wyroku na podstawie faktycznej niepowołanej przez powoda jest orzeczeniem ponad żądanie w rozumieniu art. 321 k.p.c.

Zgodnie z najnowszym orzecznictwem Sądu Najwyższego (uchwała siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/2007, OSNC 2008/6 poz. 55). Uchwała ma moc zasady prawnej. sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.Powyższa uchwała ma istotne znaczenie w zakresie skuteczności podnoszenia w apelacji zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego.

Zarzuty te będzie można skutecznie podnieść w środku odwoławczym tylko wówczas, gdy strona zwróciła uwagę sądu I instancji na uchybienia przepisom postępowania wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 KPC. Uchybienia, na które nie zwrócono uwagi przed sądem pierwszej instancji uchylają się spod jakiejkolwiek kontroli instancyjnej, chyba że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu (tj. nieważność postępowania oraz okoliczności wskazanie w art. 202 KPC tj. okoliczności, które uzasadniają odrzucenie pozwu, jak również niewłaściwy tryb postępowania, brak należytego umocowania pełnomocnika, brak zdolności procesowej pozwanego, brak w składzie jego organów lub niedziałanie jego przedstawiciela ustawowego).